Τα όνειρα αγγίζουν… την πραγματικότητα

Η ελληνική κοινωνία, μετά το μεγάλο απελευθερωτικό ξεπέταγμα, το Μάη και τον Ιούνιο του 2012, ακόμη πιο αποφασιστικά, σήμερα, βρίσκεται ένα βήμα πριν τη νικηφόρα έκφραση της πολιτικής της βούλησης, που θα σημάνει, υπό προϋποθέσεις την αρχή της πτώσης ενός «καθεστώτος» και όχι απλώς μιας Κυβέρνησης. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη πολιτική εναλλαγή, με διακύβευμα, επιμέρους τροποποιήσεις και νοικοκύρεμα της πολιτικής διαχείρισης.

        Η πολιτική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ και των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα αποφασίσουν να συμπαραταχθούν και να νικήσουν θα προκαλέσει πολιτικό σεισμό:

 στο εσωτερικό, σε όλο το σύμπλεγμα των κατεστημένων συμφερόντων: βαρόνοι των μίντια, των προμηθειών και των έργων του δημοσίου, των αυριανών ιδιοκτητών του δημόσιου πλούτου και των πολιτικών ταγών του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, της διαπλοκής, της λαθρεμπορίας, της μίζας και των εξωχώριων εταιρειών

 στο εξωτερικό, σε ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα των πολυεθνικών και των τραπεζών, που ανακάλυψαν στην κατάρρευση του κοινωνικού μοντέλου, την ευκαιρία για τη βελτίωση της διεθνούς τους ανταγωνιστικότητας και την επέκταση της καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, η μετάβαση από την σημερινή κατάσταση, στην ΑΛΛΑΓΗ θα είναι μια συγκρουσιακή διαδικασία. Οι αντιπαρατιθέμενες δυνάμεις, θα διαταχθούν με όλα τα μέσα που διαθέτουν και το σύστημα εξουσίας, παρότι έχει υποστεί αρκετά μεγάλη συρρίκνωση της κοινωνικής του επιρροής, της ικανότητάς του να ηγεμονεύει, να οδηγεί, έχει σημαντικές εφεδρίες με μεγάλη ισχύ στους μηχανισμούς εξουσίας: οικονομικούς, πολιτικούς, ιδεολογικούς και κατασταλτικούς.

Από την άλλη μεριά, είναι η πρώτη φορά που οι πολύμορφοι αγώνες του λαού, με δυναμική εκδήλωση τα πρώτα χρόνια, των μνημονίων και των σκληρών μέτρων μονόπλευρης λιτότητας, δημιούργησαν νέα δεδομένα:

            Το πολιτικό σύστημα του αστισμού, που υπηρέτησε την πολιτική του κεφαλαίου τις τελευταίες δεκαετίες: νεοφιλελεύθερος εκσυγχρονισμός, ταύτιση της προοπτικής της Ευρώπης των Λαών, με τη συγκεκριμένη μορφή οικοδόμησης των τραπεζών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των αναδιαρθρώσεων με την έξωθεν αυθεντία των ευρωπαϊκών ελίτ, του εσωτερικού ευρωπαϊκού ανταγωνισμού, που εμφανίζεται στα μάτια της κοινωνίας, ως επικράτηση των ισχυρών εθνικών κρατών σε βάρος των αδύναμων και κρύβεται ο κατά βάση ταξικός ανταγωνισμός του κεφαλαίου με τις δυνάμεις της εργασίας, για την αναδιαμόρφωση του κοινωνικού μοντέλου σε όλη την κλίμακα της Ευρώπης -με τις ιδιαίτερες εκφράσεις και ταχύτητες υλοποίησης˙ αυτό το πολιτικό σύστημα, λοιπόν, έχει υπονομευθεί σημαντικά και η δυνατότητά του να πετυχαίνει τη συναίνεση έχει χρεοκοπήσει.

            Τα Μ.Μ.Ε., στρατευμένα, ως ιδεολογικοί μηχανισμοί αναπαραγωγής της συναίνεσης/υποταγής, έχουν τρωθεί σε μεγάλο βαθμό και πέραν της υπονόμευσης της «οργανικής» τους λειτουργίας ως βασικών μέσων πληροφόρησης, στη νέα γενιά που βρίσκει εναλλακτικούς δρόμους –έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και στις μεγαλύτερες ηλικίες.

            Μέσα στο ίδιο το κοινωνικό σώμα, υποχωρούν και αποσαθρώνονται συνήθη στερεότυπα από την εποχή των ιστορικών «διχασμών» και γενικευμένων πολιτικοκοινωνικών συγκρούσεων, που καθόριζαν «άνευ ετέρου» την πολιτική συμπεριφορά μεγάλων κοινωνικών ομάδων και αναπαρήγαγαν αβίαστα τους διαχωρισμούς: «δεξιός – αριστερός», συνήθως χωρίς τις όμοιες κοινωνικές αντιστοιχίσεις. Παραδοσιακοί «δεξιοί», διαρρηγνύουν τη συνηθισμένη κατάταξη, αναζητούν πολιτική ένταξη με κοινωνικό ταξικό κριτήριο, βάζουν την αριστερά στην επιλογή τους, επιλέγουν ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κόσμος καταλαβαίνει τις δυσκολίες…

            Ο κόσμος επιλέγει ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό που εξέπεμψε, το εξέλαβε ως αληθινό και ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό μαζί του: την προσήλωσή του σε αξίες που αναγνώριζε σαν δικές του, την επιλογή του να εκφράσει τον κόσμο της εργασίας, να υπερασπίσει το κοινωνικό κράτος και τα δικαιώματα, να στηρίξει το Δεκέμβρη του 2008 την εξέγερση της νεολαίας, τη δημόσια εκπαίδευση και το περιβάλλον από την αντιδραστική αναθεώρηση, να σεβαστεί και να στηρίξει την αυτονομία των κινημάτων, τις «πλατείες», να συμβάλλει στη δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης για τους μετανάστες και τους πληττόμενους από τις ακραίες ταξικές πολιτικές, την επιλογή του να τα «βάλλει» με τους ισχυρούς, να μιλήσει και να πράξει για το μέτωπο του Νότου της Ευρώπης, για τη διεθνιστική συνεργασία, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, τη νέα σεισάχθεια και τη μεροληπτική πολιτική υπέρ των λαϊκών τάξεων.

            Ο κόσμος επιλέγει το ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν έχει μπλέξει στα «βρώμικα» παιχνίδια της συναλλαγής και της διαφθοράς, επειδή τον αντιλαμβάνεται ως «καθαρό», χωρίς να τον νιώθει απομονωμένο στον κόσμο του, επειδή δε δέχθηκε να γίνει «κολυμβήθρα», χωρίς να απεμπολήσει τις δυνατότητες συμμαχιών, με κοινωνικό έρεισμα, αποδοχή και αξιοπιστία. Και τώρα αυτό οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ να εκπέμπει –οφείλει να κινείται με επιδεξιότητα διεύρυνσης της κοινωνικής του απεύθυνσης, χωρίς αγχώδεις επιλογές που μπορεί να υπονομεύσουν τη μόνη δύναμή του, την ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ του.

Κινήσεις λοιπόν με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, χωρίς να υποχωρούν σε τακτικές επιλογές, αν δε μετρηθούν σωστά, που κοστίζουν ακριβά σε αξιοπιστία –κινήσεις που χτίζουν γέφυρες, διευκολύνουν την επικοινωνία, την ώσμωση και την ανταλλαγή ιδεών και αξιών, ισχυροποιούν το μέτωπο της ανατροπής και της Αλλαγής, που φέρνουν πιο κοντά τη νίκη.

Ο κόσμος γνωρίζει ότι  το «φάντασμα», που «…πλανιέται πάνω από την Ευρώπη…» και που για χάρη του «…όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να το κυνηγήσουν…», είναι η ΕΛΠΙΔΑ των λαϊκών τάξεων ΟΛΗΣ της Ευρώπης, που σήμερα έχει το όνομα ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και «PODEMOS».

Αναγκαία συνθήκη για τη νίκη, είναι να παραμείνει ισχυρή η ελπίδα, τροφοδοτούμενη από τη συλλογικότητα, την κοινωνική προσφορά και ανιδιοτέλεια, τον αντι-παραγοντισμό, την εναλλαγή, τη δέσμευση, την ανακλητότητα, τη δημοκρατία και τη συμμετοχή.

Γιατί ο κόσμος που παίρνει θέση, για τις μάχες και τον ταξικό κοινωνικό αγώνα, με τη γνώση, την εμπειρία και τη διαίσθηση, κατανοεί πως οι μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες και μετασχηματισμοί χρειάζονται ανάλογο φρόνημα και συλλογική δέσμευση στις ιστορικές ΑΞΙΕΣ της Αριστεράς.

Η Γέφυρα 17/12/2014